نوشتن نیاز درونی انسان است، گاهی این نیاز بدل به ضرورت می شود و زمانی هم این ضرورت، حالت مضاعف می یابد، نوشتن از مردمانی که از هرسو تلاش می شود در محاق مداوم نگهداشته شوند از همین قبیل است. انسان آواره 1 مثل اجداد خود گاهی به خاطر الزامات قوانین بشری و گاهی به خاطر مصلحت سنجی های فردی، هرچه بیشتر در معرض فراموش شدن قرار دارد. 1 هزاره های 11 اثر دوست ارجمندم رضا ضیایی روزنه ای است به دنیای نسلی که بیم می رود به فراموشی سپرده شوند. او در این اثر ضمن بررسی دلایل ...آوارگی، مردمش به ممالک اروپایی، از اولین هزاره های که در سه کشور دانمارک، سویدن و نروژ پا هشته اند، فرهنگیان، موسسات فرهنگی، فعالان عرصه های مختلف، فرهنگیان نام آور و در نهایت کامیابی ها و ناکامی های مهاجران در کشور های یاد شده 1 می کند و در نهایت پیشنهادهای مختصری را گاهی از زبان خود و گاهی از زبان مصاحبه شوندگان برای نسل مهاجر مردم ما ارائه می کند. گذشته از ضرورت مضاعفی که ضیایی را به چنین اقدامی واداشته است، این اثر در نوع خو تازه، دلنشین و خواندنی است.چاپ این اثر را به ایشان و تمام علاقه مندان به این کتاب تبریک می گویم.
+ نوشته شده در جمعه بیست و چهارم آذر ۱۳۹۶ساعت 23:56  توسط رضا |